„Paravojne formacije“ u službi države

BNN u dva nastavka donosi priču o „Crvenim beretkama“, Kapetanu Draganu i burnim 90-tim

„Paravojne formacije“ u službi države

02.06.2015 - 09:58
Intervjui

Dragan Vasiljković poznat kao Kapetan Dragan, prvi komandant „Crvenih beretki“ bi 15. jula trebao biti prebačen iz Australije u Hrvatsku, gdje će se suočiti sa optužbama za ratne zločine počinjene 1991. i 1992. godine. BNN donosi priču o „paravojnim formacijama“ Srbije koje su radile u služi države

Piše: Istraživački tim BNN

Nove, vladajuće strukture koje su preuzele vlast u Srbiji nakon talasa narodnog nezadovoljstva koji je srušio Slobodana Miloševića 5. oktobra 2000. godine, nisu držale čvrsto vlast u rukama, na način na koji je to „znao“ Milošević. Državne i paradržavne strukture, koje su činile oslonac njegovog režima, zadržane su gotovo u istom sastavu, s tom razlikom što su sada za pokrovitelja imale novoizabranog predsjednika Srbije. Pokušaji nove Vlade pod vodstvom Zorana Đinđića da rasvijetli pitanja zaostavštine Miloševićevog režima - ratne zločine, politička ubistva i organizirani kriminal, neprekidno su bila sabotirani. Predsjednik i premijer nisu bili u dobrim odnosima. 

Jedinica za specijalne operacije Vlade Srbije (JSO), udarna pesnica Miloševićevog režima, u velikoj mjeri sastavljena od ratnih zločinaca, plaćenih ubica i mafijaša (koji su jednim dijelom, istovremeno bili i članovi moćnog Zemunskog klana) novembra 2001., organizira pobunu, blokirajući Savski most u Beogradu. Predsjednik Koštunica i načelnik Službe vojne bezbjednosti, poručuju vođi pobune, komandantu Jedinice za specijalne operacije, Miloradu Ulemeku Legiji da ne brine, jer se vojska neće uplitati. Rezultat pobune je Đinđićev kompromis i pokazati će se kobna greška: pristao je postaviti Legijinog čovjeka na ključno mjesto u Službi bezbjednosti - odjel tehnike. Od tada je Zemunski klan bio obavještavan o svim aktivnostima vlade, uključujući i one koji se odnose na planiranje obračuna sa organizovanim kriminalom, hvatanje ratnih zločinaca i izručenja u Hag. Bio je obaviješten i o kretanju premijera.

Dana 12. marta 2003., kolona automobila u kojoj se nalazio premijer Srbije ušla je u dvorište zgrade Vlade, nakon čega su tjelohranitelji pomogli Đinđiću, koji se tada kretao uz pomoću štaka zbog povrede koju je dobio nekoliko sedmica ranije, da izađe iz automobila. Kada je izašao, sa prozora kancelarije, smještene na drugom spratu zgrade Zavoda za fotogrametriju, na njega je pucao pripadnik JSO, Zvezdan Jovanović. U zgradi Zavoda, u trenutku ubistva, nalazila su se još dvojica, a ispred zgrade trojica učesnika atentata.  Sedmi, Miloš Simović je prenosio informacije o kretanju premijera koje mu je dostavljao pripadnik Službe državne bezbjednosti, a Dušan Krsmanović je bio parkiran u blizini, odakle je izvještavao o dolasku kolone automobila u kojoj se nalazio premijer. U zasebnom vozilu, oko kvarta su kružila još dva pripadnika klana.

Jovanović je ispalio dva metka iz puške "Heckler & Koch" sa udaljenosti od oko 130 metara i visine od oko 16 metara. Prvi metak pogodio je Đinđića u srce, tako da ovaj drugi više nije ni bio važan. 

U Centru Vladine Jedinice za specijalne operacije, tog dana, stanje je bilo redovno: ustajanje, vježbe i obuka. Inače, malo ko je znao šta specijalci rade: mediji su im se ulagivali, vojska i policija im se klanjale, a svi ih se bojali. Zvali su ih još Crvene beretke ili jednostavno – Jedinica.

Vijest da je u 12.25h snajperskim hicem pogođen premijer Đinđić stigla je do Jedinice vrlo brzo. Proglašen je "karantin". U glavnu bazu su počeli pristizati pripadnici Crvenih beretki: iz komande, ronilačko-diverzantski tim sa Save, članovi Odjeljenja za zaštitu lica i objekata, logističari, isturena borbena grupa... Iste večeri, u toku okupljanja, Jedinica je doživjela šok kada je Vlada zvanično saopštila da iza ubistva premijera Đinđića stoji Milorad Ulemek Legija i Zemunski klan, najmoćnija mafijaška grupa u regionu. Iako je tada imao samo trideset i pet godina, Legija je već bio policijski pukovnik, koji se penzionisao na vlastiti zahtjev. Ali, za Jedinicu je i dalje bio komandant. U Srbiji je proglašeno vanredno stanje, Vladina jedinica je iščekivala zadatak. Nije ga dobila. Deset dana kasnije, pod optužbom za niz krivičnih djela, uhapšen je veći dio njenog komandnog kadra i nekoliko pripadnika.  Formacija je tri dana poslije raspuštena u tišini. Tiho je, zapravo, i nastala.

Da bi se sklopila potpuna priča, treba se vratiti na početak 90-tih kada je u Zagrebu jugoslavenska (vojna) kontraobavještajna služba (KOS) izvela operaciju „Labrador“ koju je vodio je Slobodan Rakočević, rukovodilac odjela KOS-a u Zemunu, dok je u Zagrebu operativnu kontrolu vršio detašman Kontraobavještajne grupe RV i PVO, poznat kao KOG. Zamišljena kao niz terorističkih napada sa ciljem kompromitiranja Hrvatske, operacija je obuhvatala i dva napada 19.8.1991. godine: na Jevrejski centar u Zagrebu i na Jevrejsko groblje na Mirogoju. Sve je inscenirano da izgleda kako su napade izvršili „hrvatski ekstremisti“, u šta je čak i javnost povjerovala u prvom momentu. To je, zapravo, i bio cilj, jer radilo se o klasičnoj operaciji pod „lažnom zastavom“.

Kada je hrvatska policija, u kontra-akciji, počela hapsiti pripadnike KOG-ovog detašmana u Zagrebu, u sklopu opsežne akcije na otkrivanju njihove mreže u Hrvatskoj, petnaest osoba je uhapšeno, dok su ostali pobjegli. U jednoj grupi bjeganaca se nalazio i Radenko Radojičić, saradnik KOS-a, koji je do tada radio u Arhivi Centralnog komiteta Saveza komunista Hrvatske. Kodno ime mu je bilo Ljudevit. Dijete vojnog lica i nezavršeni student prava, Radojičić je bio ažuran saradnik službe.  

Radojčić je prilikom bjekstva iz Zagreba, sa sobom ponio između 40.000 i 50.000 stranica mikrofilmovanih informacija koje su kasnije, uglavnom, služile za propagandne aktivnosti“, kaže za BNN bivši KOS-ovac, Mustafa Čandić, koji se sa Radojičićem lično znao. Propagandni rat protiv, a istovremeno i u, Hrvatskoj i BiH, bio je tema posebne operacije. 

Radojičić se u Beogradu nije zadržao dugo - njemu, kao ni ostalima, koji su stigli iz Hrvatske, bivše kolege, u većini slučajeva mučeni sindromima špijunske paranoje, nisu vjerovali. I sama služba je pokazivala znakove rasula, kao i Jugoslovenska, savezna armija za koju je do tada radila: podijeljena na pročetničku struju i uz mali broj preostalih ideoloških Jugoslovena, gubila je smisao pred novim vojskama koje su se stvarale u „Srpskoj Krajini“, Republici Srpskoj i opasnim momcima sa ulice „uramljivanim“ u specijalne jedinice koje je stvarala Služba državne bezbjednosti Srbije.

Radojičić se 1994., vraća u Zagreb, predaje hrvatskim vlastima i kao što je red u takvim situacijama počinje pričati svoju priču – dakle, davati izjavu „o svojim saznanjima i kontaktima“, a koju je uredno zabilježila hrvatska policija na nekoliko stotina gusto kucanih strana.

Kako je počelo: stvaranje „materijalne baze“ prije „duhovne nadgradnje“  

Nastanak i razvoj Ljube Zemunca, Arkana, Giške zvanog Beli i ostalih „opasnih momaka“ prema Radojičićevom svjedočenju počinje polovinom 80-tih godina, kada svi oni, uz blagoslov Službe državne bezbjednosti Srbije, kao saradnici, a po zadatku Službe odlaze u inostranstvo zbog uspostavljanja kontakata sa četničkom emigracijom, ali i zadatkom da povežu usitnjene četničke organizacije. U isto vrijeme, u Beogradu, predsjednica Društva srpsko-jevrejskog prijateljstva, Klara Mandić postepeno uvezuje pojedince iz državnih organa Srbije (Privredna komora Srbije, banaka i slično) i održava kontakte sa svima koji nešto znače. „Tako da se formira neformalno jezgro koje ulazi u kontakte sa židovskim organizacijama diljem svijeta i u Izraelu. Posljedica toga je dolazak Ariela Sharona, koji je bio ministar u Vladi Izraela, u Beograd“, ispričao je Radojičić, kome je – kako je rekao – informacije saopštio Luka Tanjga iz Saveznog sekretarijata za ekonomske odnose sa inostranstvom. „Prema Tanjgi, tada je dogovaran izvoz drveta iz sadašnjih krajina za Kibuce u Izraelu“, ispričao je. U neslužbenom dijelu posjete Sharon je u pratnji izvjesnog Skolnika, predstavljenog kao međunarodnog biznismena, posjetio Ministarstvo odbrane Srbije. „Skolnik je dogovarao dotok svježeg kapitala u bankarski sistem Srbije, ali pod uslovom da to nisu velike državne banke. Insistirao je da se dotok kapitala iz Izraela vrši kroz male, privatne banke pod obrazloženjem da su fleksibilne i neopterećene... Sharonova posjeta je rezultirala dotokom kapitala poslije 1990., u privatne banke Jezdimira Vasiljevića i Dafine Milanović, te dijelom u „Karić banku“, u vlasništvu braće Karić“, rekao je Radojičić.

Cijela operacija – pranje prljavog novca – odvijala se na način da jevrejske, a zatim i druge firme, na konto fiktivno obavljenih poslova, plasiraju novac u te banke u Srbiji, koji je potom prebacivan u banke na Kipru i tako konačno bivao opran.

Srbijanske banke su profitirale iz navedenih bankarskih transakcija uzimanjem visoke bankarske provizije, koja je – iako je bila visoka – bila najjeftinija u Evropi. Novac dobijen od usluga pranja novca povećavao je glavnicu banaka, te su povećane kamatne stope na oročenu deviznu štednju građana, što je građane motiviralo da sve više oročenog (vezanog) novca ostavljaju u bankama. Taj novac se opet puštao u promet kroz davanje kratkoročnih kredita privredi, koja je bila željna novca, jer je inflacija imala galopirajući trend.

Kada je gro skupljenog kapitala prebačen na banke u Kipru banke su zatvorene – „bankrotirale“. Isti kapital će se vratiti u vrijeme pretvorbe vlasništva u Srbiji. Bivši komunisti, koji su u međuvremeđu postali socijalisti, konačno su se pretvorili u kapitaliste.    

Opremanje Arkanovih jedinica oružjem i ukupnom ratnom opremom, išlo je – ne iz vojnih izvora – već je sve isfinansirano i kupljeno upravo ovakvim kanalima... Zbog toga su Arkanove jedinice imale opremu izraelskog porijekla, na uniformama su čak etikete bile na hebrejskom i engleskom jeziku... Naoružani „Hercel & Koch“ oružjem, čak je i na ulicama bilo evidentno da su pripadnici Arkanovih jedinica imali kvalitetniju odjeću i oružje“, ispričao je Radojičić. Slično Arkanu, vršeno je i opremanje „Crvenih beretki“.  Njihov prvi komandant bio je - Kapetan Dragan.

Nastavlja se -         

Izvor: 
Redakcija / BNN